De Europese verordening

Wat is een Europese verordening?

Een Europese verordening is een wetgevend instrument van de Europese Unie. Het wordt genoemd in artikel 288 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Volgens dit artikel heeft een verordening ‘een algemene strekking. Zij is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.’ Een verordening is dus van toepassing op alle lidstaten van de Europese Unie.

Algemene strekking

De algemene strekking ziet er op toe dat een verordening een algemeen karakter heeft. Hierdoor is deze van toepassing op iedereen of iedere situatie die aan de criteria uit de regeling voldoet. Een verordening ziet dus niet op individuen, maar op iedereen die zich in een bepaalde situatie bevindt. Daarnaast richt een verordening zich niet alleen tot personen, maar ook tot bedrijven, lidstaten en instellingen van de Europese Unie.

Verbindend in al haar onderdelen

Een verordening is verbindend in al haar onderdelen. Dit houdt in dat een lidstaat niet zomaar af kan wijken van de bepalingen die in de verordening staan. Dit is alleen mogelijk als dit in de verordening zelf is bepaald. Doordat een verordening niet mag worden omgezet naar nationaal recht, zorgt een verordening ervoor dat haar bepalingen in alle lidstaten van de Europese Unie gelijkwaardig gelden.

Rechtstreeks toepasselijk

Een verordening is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Dit betekent dat de verordening direct doorwerkt in de nationale rechtsorde en daarmee dezelfde kracht heeft als nationale wetgeving. Inwoners van de lidstaten kunnen zich rechtstreeks beroepen op de verordening. Hiervoor is het niet nodig dat de Nederlandse wetgever de bepalingen uit de verordening omzet in nationaal recht. De bepalingen zijn in alle lidstaten gelijk. Wel zijn er, door het vertalen van de verordening naar de nationale taal, kleine verschillen mogelijk.

Verordening versus richtlijn

Een verordening is veel dwingender dan een richtlijn (hyperlink naar Wat is een Europese Richtlijn van Samantha), omdat een richtlijn wél moet worden omgezet in nationaal recht. Op die manier is er ruimte voor aanpassing aan de nationale situatie. Een verordening is rechtstreeks toepasselijk, waardoor de bepalingen voor iedereen in elke lidstaat gelijk zijn en deze aanpassingsruimte naar de nationale situatie ontbreekt. Op deze manier wordt ook geprobeerd om het recht binnen de Europese Unie nog meer te harmoniseren, zodat het niet uitmaakt in welke lidstaat je woont.

Verordening versus nationale wetgeving

Als blijkt dat nationale wetgeving in strijd is met de bepalingen uit een Europese verordening, moet de nationale wetgever deze nationale wetgeving aanpassen of intrekken. Als het nationale recht in strijd is met een verordening gaat de verordening namelijk altijd boven de nationale wetgeving, aldus artikel 94 van de Nederlandse Grondwet.

Bronnen:
Ambtenbrink en Vedder, Recht van de Europese Unie, Boom Juridische uitgevers: 2015.
http://www.minbuza.nl/ecer/eu-essentieel/soorten-besluiten.html
https://www.europa-nu.nl/id/vh7bhpblc5za/verordening

(0)